«Վերցրու շորերդ ու կորիր, Լիանան այստեղ է ապրելու»։ — Ամուսինս բղավեց սա ու բնակարանից դուրս նետեց իմ վերարկուներն ու պայուսակները։
Նրանք թռան միջանցք, կոշիկի դարակը շուռ եկավ, ու կոշիկներս տարածվեցին ամբողջ հատակով։ Հարևանուհին դուռը բացեց ու կանգնեց հեռախոսը ձեռքին։ Մեր ութամյա աղջիկը այդ օրը տատիկի մոտ էր, և ես շնորհակալ էի Աստծուն, որ նա սա չտեսավ։
Տասներկու տարի ամուսնացած ենք։ Երբ ծանոթացանք, Արամը նոր էր եկել Գյումրիից, աշխատանք չուներ ու ապրում էր վարձով։ Ես աշխատում էի դեղատանը։ Առաջին երեք տարին ես էի պահում ընտանիքը։ Երբ մեր աղջիկը ծնվեց, ես էի գիշերները արթուն, ես էի տանում մանկապարտեզ, ես էի վճարում վարկը, որ նրան օգնեի սովորել ու գտնել լավ աշխատանք։
Վերջապես Արամը աշխատանքի ընդունվեց մի մեծ շինարարական ընկերությունում որպես մենեջեր։ Ամեն ինչ կարծես լավացավ։ Բայց վերջին կես տարում նա փոխվեց։ Ուշ էր գալիս, ասում էր, որ գործը շատ է, թաքցնում էր հեռախոսը։ Ես գիտեի, բայց լռում էի՝ աղջկաս համար։
Այդ երեկո նա եկավ տուն ու հայտարարեց, որ սիրում է մեկ ուրիշին՝ Լիանային, իր գործընկերուհուն, որ նա տեղափոխվելու է այստեղ, իսկ ես պետք է գնամ։ Ասաց, որ բնակարանը «իրենն է», որովհետև ինքն է վերանորոգել այն։ Երբ ես պատասխանեցի, որ չեմ գնա, նա սկսեց իմ իրերը նետել դուրս։
Արամը մի բան չգիտեր։ Մեր բնակարանը նվիրել էր իմ ավագ եղբայրը՝ Գևորգը, մեր ամուսնությունից մեկ տարի անց։ Գևորգը տասնհինգ տարի աշխատել էր Մոսկվայում՝ շինարարական կազմակերպություններում, ու նույնիսկ մեր հարսանիքին չէր կարողացել գալ։ Արամը նրան ճանաչում էր միայն իմ պատմություններից ու երբեք չէր տեսել նրա դեմքը։ Իսկ բնակարանի նվիրատվության մասին ես նրան ասել էի, որ «ընտանիքն է օգնել»։
Երեք ամիս առաջ Գևորգը վերադարձավ Հայաստան։ Նա ընկերության ղեկավարությունն էր ստանձնել՝ հենց այն ընկերության, որտեղ աշխատում էր Արամը։ Երբ նա ինձ պատմեց իր նոր աշխատանքի մասին, ես ծիծաղեցի ու որոշեցի առայժմ ոչինչ չասել ամուսնուս։ Ուզում էի, որ Արամը իր տեղը վաստակի սեփական աշխատանքով, ոչ թե իմ եղբոր շնորհիվ։ Այսպես նա երեք ամիս աշխատում էր «պարոն Գևորգյանի» ենթակայությամբ՝ չիմանալով, թե ով է նա։
Այդ երեկո Գևորգը պետք է գար մեզ մոտ ընթրիքի։ Ես նրան զանգել էի ու ասել, որ վերջապես կծանոթացնեմ նրան ամուսնուս հետ։ Երբ իրերս թռան միջանցք, վերելակը արդեն բարձրանում էր։
Ես չլացեցի։ Կռացա, վերցրեցի պայուսակս ու շրջվեցի դեպի վերելակը։
— Պարոն Գևորգյան, խնդրում եմ, ներս եկեք։
Արամը շփոթվեց, երբ լսեց այդ անունը։ Վերելակի դուռը բացվեց։ Գևորգը քայլեց միջանցքով, տեսավ թափված կոշիկները, կանգնեց իմ կողքին ու նայեց Արամին։ «Արամ… դու իմ քրոջն ես դուրս անում այս տնի՞ց», — ասաց նա։
Արամի դեմքը գունատվեց։ Նա իջեցրեց ձեռքերը, փորձեց ինչ-որ բան ասել, բայց չկարողացավ։ Նա միանգամից հասկացավ ամեն ինչ՝ ով է իր տնօրենը, ում բնակարանում է ապրում, ու թե ինչու էի ես երեք ամիս ժպտում, երբ նա պատմում էր «խիստ նոր տնօրենի» մասին։
Գևորգը չբղավեց։ Նա օգնեց ինձ հավաքել իրերս, ներս մտավ ու հանգիստ ասաց Արամին, որ այս բնակարանը իմն է, որ նա կարող է վերցնել իր իրերը ու գնալ Լիանայի մոտ։ Իսկ աշխատանքի մասին ասաց միայն․ «Գրասենյակում ես քեզ կդատեմ միայն ըստ աշխատանքիդ։ Իսկ այստեղ դու քեզ արդեն դատեցիր»։
Արամը նույն երեկո գնաց։ Մեկ ամիս անց նա ինքը դիմեց աշխատանքից ազատվելու համար։ Ասաց, որ չի կարող ամեն օր նայել Գևորգի աչքերին։ Լիանայի հետ նա ապրեց ընդամենը մի քանի ամիս։
Ամուսնալուծությունից հետո Արամը ամեն շաբաթ տեսնում է մեր աղջկան, ու ես դրան չեմ խանգարում։ Նա աղջկա հայրն է։ Իսկ ես առաջին անգամ տասներկու տարվա մեջ զգում եմ, որ ոչ ոքի պարտք չեմ։ Եղբայրս կիրակի օրերը գալիս է մեզ մոտ ընթրիքի, ու մեր աղջիկը նրան անվանում է «իմ հերոս քեռին»։
Լիանան հետո ինձ գրեց։ Ասաց, որ Արամը նրան պատմել էր, թե վաղուց բաժանված է, ու բնակարանը իրենն է։ Ներողություն խնդրեց։ Ես պատասխանեցի, որ նա ինձ ոչինչ պարտք չէ․ նա նույնպես խաբված էր նույն մարդու կողմից։
Իսկ դուք կասեի՞ք ամուսնուն, որ նրա տնօրենը ձեր եղբայրն է, թե կլռեիք ինչպես ես։
