«Գողացել ես իմ ոսկե ապարանջանը, հիմա կտեսնենք»։ — Ամուսնուս քույրը՝ Մարոն, բղավեց սա սկեսրայրիս յոթանասունամյակի սեղանի մոտ։
Նա խլեց պայուսակս ու շուռ տվեց հենց տոնական սեղանի վրա։ Բանալիներս, դրամապանակս, շրթներկս ու մետաղադրամները թափվեցին խորովածի ու աղցանների մեջ, գինու բաժակները շուռ եկան։ Քսան հյուր նայում էր ինձ, իսկ սկեսուրս շրջեց դեմքը։ Ամուսինս դեռ փողոցում էր, հյուրերին էր ճանապարհում։
Տասը տարի է, ինչ ես այս ընտանիքի հարսն եմ։ Ես Արմավիրի գյուղերից մեկից եմ, իսկ իմ ամուսնու ընտանիքը Էջմիածնում հայտնի է․ սկեսրայրս ամբողջ կյանքը դպրոցի տնօրեն է եղել։ Մարոն ինձ երբեք չի ընդունել։ Հարսանիքից առաջ նա եղբորն ասում էր, որ ես իրեն «խաբել եմ», որ «գյուղից եմ եկել ոսկու հետևից»։ Ես ոչինչ չէի պատասխանում։ Աշխատում էի մանկապարտեզում, մեծացնում էի մեր երկու երեխաներին ու փորձում էի լավ հարս լինել։
Սկեսրայրիս յոթանասունամյակը մենք մեկ ամիս էինք պատրաստում։ Ես եփել էի ամբողջ սեղանը, թխել էի տորթը։ Մարոն եկավ ամուսնու՝ Արտակի հետ, ամենավերջում, ու նոր ոսկե ապարանջանը ցույց տվեց բոլորին․ «Արտակի նվերն է»։ Հետո ապարանջանը հանեց, որ ձեռքը չլվանա դրա հետ, ու դրեց վերարկուի գրպանը հանդերձարանում։
Երբ տորթը բերեցինք, Մարոն գնաց վերարկուի մոտ, վերադարձավ գունատ ու բղավեց, որ ապարանջանը չկա։ Ու նույն վայրկյանին նայեց ինձ։ «Միայն նա էր մտնում ու դուրս գալիս այդ սենյակից», — ասաց նա բոլորին։ Իսկ ես իսկապես մի քանի անգամ մտել էի այնտեղ՝ հյուրերի վերարկուները դասավորելու։
Ես չլացեցի։ Հավաքեցի բանալիներս սեղանից, ու հանկարծ հիշեցի․ հորեղբորս տղան՝ Էդգարը, ով տեսանկարահանմամբ է զբաղվում, ամբողջ երեկո նկարում էր տոնը։ Նրա տեսախցիկը դրված էր պահարանի վրա ու ուղղված էր դեպի միջանցք՝ հենց հանդերձարանի դռան կողմը։
— Էդգար, միացրու այսօրվա տեսանյութը, ամբողջը։
Մարոն ծիծաղեց ու ասաց, որ ես ժամանակ եմ ձգում։ Էդգարը վերցրեց տեսախցիկը, բացեց էկրանը, հետ տվեց, ու հանկարծ դեմքը լրջացավ։ Նա դանդաղ բարձրացրեց գլուխը ու նայեց Մարոյին․ «Սպասեք… մի րոպե… սա ո՞վ է մտնում հանդերձարան»։
Տեսանյութում ամեն ինչ պարզ էր։ Երբ բոլորը կենաց էին խմում, հանդերձարան մտավ Արտակը՝ Մարոյի ամուսինը։ Նա շուրջը նայեց, ձեռքը մտցրեց կնոջ վերարկուի գրպանը, հանեց ապարանջանն ու դրեց իր բաճկոնի ներսի գրպանը։ Հետո վերադարձավ սեղանի մոտ ու բաժակ բարձրացրեց սկեսրայրիս կենացով։
Էդգարը տեսանյութը ցույց տվեց բոլորին։ Արտակը սկզբում ասաց, որ կատակ էր, որ ուզում էր կնոջը վախեցնել։ Բայց երբ սկեսրայրս խնդրեց նրան հանել բաճկոնը, նա այլևս ոչինչ չասաց։ Ապարանջանը ներսի գրպանում էր։
Հետո պարզվեց ավելին։ Արտակը մեծ պարտք ուներ խաղատներին։ Ապարանջանը նա գնել էր ապառիկով, որ կնոջ աչքում լավ երևա, իսկ հետո որոշել էր այն «գողացնել» ու գրավ դնել։ Նա գիտեր, որ Մարոն միանգամից կմեղադրի ինձ, ու ոչ ոք չի կասկածի իրեն։
Մարոն երկար նստած մնաց սեղանի մոտ, հետո վեր կացավ, մոտեցավ ինձ ու բոլորի առաջ ներողություն խնդրեց։ Նրա ձայնը դողում էր։ Սկեսուրս, ով քիչ առաջ շրջել էր դեմքը, գրկեց ինձ ու ասաց, որ ամաչում է։
Իսկ սկեսրայրս բարձրացրեց բաժակը ու ասաց․ «Յոթանասուն տարում ես շատ նվերներ եմ ստացել, բայց այս տարվա ամենալավ նվերը ճշմարտությունն էր։ Իմ հարսը ոսկուց թանկ է»։
Այդ օրվանից Մարոն այլ մարդ է։ Նա բաժանվեց Արտակից մի քանի ամիս անց, իսկ ինձ հետ այժմ ամեն կիրակի սուրճ ենք խմում։ Էդգարի տեսանյութը մենք պահել ենք, բայց ոչ թե ապացույցի համար, այլ որովհետև այնտեղ կա նաև սկեսրայրիս ամենաերջանիկ ժպիտը։
Ամենից շատ ինձ ցավեցրեց ոչ թե Մարոյի մեղադրանքը, այլ սկեսրոջս շրջված դեմքը։ Տասը տարվա մեջ ես նրա համար դուստր էի դարձել, բայց մի վայրկյանում նա կասկածեց ինձ։ Հետո նա ինքն ասաց, որ այդ գիշեր չի քնել ու որ երբեք իրեն չի ների այդ պահի համար։
Իսկ պայուսակս, որ նա շուռ տվեց սեղանին, ես չեմ փոխել։ Դրա աստառին մինչ օրս մնացել է խորովածի յուղի մի հետք, ու երբ Մարոն տեսնում է այն, կարմրում է ու աչքերը փախցնում։
Իսկ դուք կների՞ք այն ազգականին, ով ձեզ բոլորի առաջ գողության մեջ է մեղադրել։
