«Գող, վերադարձրու սեյֆի փողերը։» — Գագիկի գոռոցից հյուրասենյակում բոլորը քարացան։
Հաջորդ վայրկյանին նա մի շարժումով ավլեց սեղանը․ տորթը, ափսեները, նվերների տոպրակները թռան հատակին։ Ճենապակին փշրվեց պարկետի վրա, իսկ ծաղկեփնջերը ընկան կոտրված բաժակների մեջ։
Այդ օրը ես պաշտպանել էի մագիստրոսական թեզս։ Երկու տարի գիշերները աշխատել էի, որ կարողանամ սովորել, ու մայրս ուզեց տանը փոքրիկ տոն սարքել՝ հարազատներ, հարևաններ, ծաղիկներ։ Գագիկը մայրիկիս ամուսինն է արդեն յոթ տարի։ Նա երբեք չի թաքցրել, որ ինձ ավելորդ է համարում իր տանը։ Առավոտյան մայրս ինձ գրկել էր դռան մոտ ու շշնջացել, որ հպարտ է ինձնով։ Տանը բուրում էր թխվածքի հոտը, ու երկար ժամանակ հետո ես առաջին անգամ ուզում էի շնչել առանց լարվածության։
Ես կանգնած էի հյուրասենյակի մեջտեղում՝ սպիտակ զգեստով, դիպլոմի թղթապանակը ձեռքիս, երբ նա ամբողջ ընտանիքի առաջ ինձ մեղադրեց։ Ասաց, որ գիշերը բացել եմ ընտանեկան սեյֆը ու տարել վերանորոգման համար հավաքված վեց հազար դոլարը։ Մայրս գունատվեց և ձեռքով ծածկեց բերանը։ Ես այդ սեյֆին երբեք չեմ դիպել․ նույնիսկ չգիտեմ, թե որտեղ է բանալին։
Ես չլացեցի։ Նայեցի նրա աչքերին և հանգիստ ասացի․
— Հարցրու մայրիկին՝ սեյֆի բանալին ո՞ւմ մոտ է։
Գագիկը պատասխան չտվեց։ Սենյակում լռություն տիրեց։ Հետո հյուրերի միջից վեր կացավ քառասունհինգամյա հարևանուհի տիկին Անուշը՝ լեյլակագույն կարդիգանով։ Նա տարիներով աշխատում է մեր թաղի բանկում։ Տիկին Անուշը մատով ցույց տվեց Գագիկին ու ասաց․
— Պարոն Գագիկ, այդ փողերը դուք եք բանկից հանել։
Գագիկի դեմքը սպիտակեց։ Տիկին Անուշը պատմեց, որ երկու շաբաթ առաջ հենց նա է սպասարկել Գագիկին․ նա եկել էր ու կանխիկ հանել էր ընտանեկան խնայողական հաշվի ամբողջ վեց հազար դոլարը։ Խնդրել էր՝ «Կնոջս ոչինչ չասեք, անակնկալ է պատրաստում»։ Հարևանուհին այդ խոսքը լավ էր հիշել, որովհետև այդ օրը նրա համար շատ տարօրինակ էր թվացել։
Պարզվեց՝ մայրս Գագիկին վստահել էր փողը բանկից հանել ու դնել սեյֆը։ Գագիկը ոչինչ չէր դրել։ Նա արդեն ամիսներ էր՝ առցանց խաղադրույքներով փող էր կորցնում, ու այդ վեց հազարը գնացել էր պարտքերը փակելու վրա։ Երբ մայրս ասաց, որ հյուրերից հետո պիտի բացի սեյֆը, նա հասկացավ, որ ժամանակ չունի, ու որոշեց մեղքը գցել ինձ վրա։
Մայրս բան չասաց։ Լուռ մոտեցավ նրան, ձեռքը մեկնեց, և Գագիկը դողացող մատներով սեյֆի բանալին դրեց նրա ափի մեջ՝ ամբողջ սենյակի աչքի առաջ։ Մայրս խնդրեց նրան այդ գիշեր հավաքել իրերն ու դուրս գալ տնից։ Գագիկը փորձեց արդարանալ, բայց ոչ ոք այլևս չէր լսում։ Հյուրերը հերթով վեր կացան և օգնեցին հավաքել կոտրված ափսեները, իսկ մայրս երկար գրկեց ինձ ու ներողություն խնդրեց յոթ տարվա յուրաքանչյուր խոսքի համար։
Պարտքի մի մասը Գագիկի եղբայրը փակեց, մնացածը հետո վճարվեց նրա աշխատավարձից։ Այդ երեկո մենք նորից մոմերը վառեցինք փշրված ափսեների կողքին։ Տիկին Անուշն ինձ ասաց, որ նախընտրում է կոտրված ափսեն, քան կոտրված լռությունը։
Իսկ դուք կներե՞իք մարդուն, ով ձեր ուրախության օրը ձեզ հյուրերի առաջ գող է անվանել։
