«Հանիր քո էժան աղբը իմ տնից!» — Արշակ պապի գոռոցից խոհանոցի փուչիկները կարծես դողացին։
Հաջորդ վայրկյանին նա երկու ձեռքով բռնեց Նանեի վեցերորդ ծննդյան տորթը ու շպրտեց հատակին՝ ուղիղ ոտքերիս առաջ։ Հինգ ժամ ես զարդարել էի այն՝ ելակի սերուցքով ու վարդագույն ծաղիկներով։ Հիմա այն ճմռթված զանգված էր Արաբկիրի մեր բնակարանի սալիկների վրա, իսկ սերուցքի շաղախը հասել էր դեղին զգեստիս փեշին։ Փուչիկները դեռ օրորվում էին առաստաղի տակ։
Սկեսրայրս վաթսուներկու տարեկան է։ Տարիներ շարունակ նա ինձ «փողակեր» է կոչում, իբր ես ամուսնացել եմ նրա որդու գրպանի համար։ Ես լռում էի, որովհետև Դավիթը խնդրում էր չվիճել։ Այդ օրը Արշակը աչքը չկտրեց կործանված տորթից ու ձայնը բարձրացրեց․ ես, ասում էր, իր որդու արյունն եմ ծծում, իսկ թոռան ծնունդը՝ «էժան ներկայացում» է։ Նանեն առավոտից հարցնում էր, թե պապիկը կգա՞, ու ես ստիպված էի ժպտալ։ Տորթը թխել էի գիշերվա երկուսին, որ երեխան առավոտյան զարմանա։ Ամբողջ շաբաթ Նանեն ծափ էր տալիս ամեն անգամ, երբ խոսք էր լինում տորթի մասին։
Նանեն ընկերուհիների հետ բակում էր ու ոչինչ չէր լսում։ Դավիթը աղմուկի վրա վազեց ներս ու կանգնեց դռան մոտ՝ գունատված։ Ես չլացեցի։ Չկռացա սերուցքը հավաքելու։ Կանգնած նայում էի այն մարդուն, ում կյանքը մի ժամանակ իմ ձեռքերում էր եղել, իսկ նա այդ մասին ոչինչ չգիտեր։
Պայուսակիս փոքր գրպանում տասնչորս ամիս ես կրում էի մի բան, որ ոչ ոքի ցույց չէի տվել։ Հանեցի այն ու դրեցի սեղանին՝ սկեսրայրիս առաջ․ հիվանդանոցի սպիտակ պլաստմասե ապարանջանը։ Ձայնս հազիվ լսելի էր, բայց սենյակը կտրեց․
— Կարդա անունն այս ապարանջանի վրա։
Դավիթը մոտեցավ, վերցրեց ապարանջանը։ Մատը սահեց սև տառերի վրայով, ու նրա ծնկները թուլացան։
— Հայրիկ… այստեղ քո անունն է գրված։
Ապարանջանի վրա երկու անուն կար՝ իմը և ստացողինը՝ «Արշակ Հովհաննիսյան»։ Արշակը նայեց ապարանջանին, հետո ինձ, ու շուրթերը շարժվեցին առանց ձայնի։
Տասնչորս ամիս առաջ նրա երիկամները մերժել էին աշխատել։ Բժիշկներն ասում էին՝ դոնոր է պետք, իսկ Դավիթի անալիզները չէին համընկնում։ Ես գաղտնի հետազոտվեցի։ Պարզվեց՝ համընկնում էինք գրեթե հրաշքով։ Հանձնաժողովին խնդրեցի պահպանել իմ անանունությունը․ «Նրան երիկամն է պետք՝ ապրելու համար, բայց նա կմեռնի, քան թե այն ինձնից կվերցնի»։ Դավիթին ասացին, թե անանուն դոնոր է գտնվել։ Երբ Արշակին տարան վիրահատարան, ես արդեն հարևան սենյակում էի։
Արշակ պապը ձեռքով փակեց դեմքը ու նստեց հատակին՝ տորթի մնացորդների կողքին։ Երբ Նանեն ներս վազեց, նա գրկեց թոռնուհուն ու երկար չթողեց։ Հետո նայեց ինձ․ «Աղջիկս, ես քեզանից ներողություն խնդրելու իրավունք էլ չունեմ»։ Ես չհաղթեցի։ Ասացի միայն, որ սերուցքը միասին կմաքրենք ու նոր տորթ կթխենք։ Այդ երեկո նա ինքը գդալով հավաքեց հատակը, իսկ ես առաջին անգամ նրա աչքերում ամոթ ու երախտագիտություն տեսա։
Իսկ դուք կկարողանայի՞ք ներել մարդուն, ում կյանքը փրկել եք, իսկ նա տարիներ շարունակ ձեզ նվաստացրել է։
