«Մեկ ժամ ունեք, դուրս եկեք իմ բնակարանից։» — Ռաֆիկի գոռոցից ամբողջ աստիճանավանդակը դղրդաց։
Հաջորդ վայրկյանին նա սկսեց դուրս շպրտել իմ իրերը․ պայուսակները, լամպը, պատից հանված շրջանակավոր նկարները։ Ապակին փշրվեց քարե աստիճանների վրա, ու հարևանների դռները մեկ առ մեկ կիսաբացվեցին։
Երևանի Շենգավիթ թաղամասի այս հին շենքում ես վարձով ապրում էի երեք տարի։ Վարձը տալիս էի օրը օրին, մենակ՝ վեցամյա որդուս՝ Դավթի հետ, այն բանից հետո, երբ ամուսինս հեռացավ։ Նախկին տանտիրուհի տիկին Վարդանուշն անցյալ տարի մահացավ, ու շենքի բնակարանները ժառանգեց որդին՝ Ռաֆիկը, որն ապրում էր արտասահմանում։ Նա վերադարձավ մի քանի ամիս առաջ և առաջին իսկ օրվանից ուզում էր ինձ դուրս անել, որպեսզի բնակարանը թանկ վաճառի։
Ես կանգնած էի աստիճանավանդակում՝ մոխրագույն սվիտերով, ու ամուր սեղմել էի կրծքիս հին շրջանակավոր լուսանկարը, որ երեք տարի կախված էր Դավթի մահճակալի վերևում։ Դավիթը հենց այդ պահին մանկապարտեզում էր, ու ես սարսափում էի այն մտքից, թե երեկոյան ուր պիտի տանեմ նրան։ Չէի լացում․ պարզապես չէի հասկանում, թե ինչպես կարելի է երեք տարվա կյանքը մի ժամում տեղավորել պայուսակների մեջ։
Երբ Ռաֆիկը ձեռքը մեկնեց դեպի լուսանկարը, ես ետ քաշվեցի։
— Սա որդուս նկարն է, մի՛ դիպչիր։
Հենց այդ պահին դիմացի դռնից դուրս եկավ յոթանասուն տարեկան հարևանուհի տիկին Արմենուհին։ Նրա հայացքը ընկավ իմ ձեռքի լուսանկարին, ու դեմքը մոմի պես գունատվեց։ Նա ուղիղ նայեց Ռաֆիկին և այնպես ասաց, որ ամբողջ հարկը լսեց․
— Ռաֆիկ, քո մայրը բնակարանը նրա որդուն է կտակել։
Ռաֆիկը բերանը բացեց, բայց ձայն դուրս չեկավ։ Տիկին Արմենուհին զգուշորեն վերցրեց լուսանկարը իմ ձեռքից։ Վրան տիկին Վարդանուշն էր՝ բաց գույնի վերարկուով, գրկին փոքրիկ Դավիթը, և երկուսն էլ ժպտում էին։ Մի տարի առաջ Դավիթն օգնել էր նրան շուկայի պայուսակները սանդուղքով բարձրացնել, իսկ տատիկը նրան այդ նկարը նվիրել էր՝ «որ հիշես քո տատիկին»։ Ես կարծել էի՝ սովորական ջերմ ժեստ է։
Հարևանուհին հանգիստ պատմեց, որ տիկին Վարդանուշը մահից երեք ամիս առաջ գնացել էր նոտարի մոտ՝ վկա տանելով հենց իրեն։ Իր աչքի առաջ էր, թե ինչպես Դավիթն ու ես դարձանք այդ միայնակ կնոջ միակ ջերմությունը, մինչ որդին տարիներով նույնիսկ չէր զանգում։ Կտակի վերջին հավելվածով այս բնակարանը նա թողել էր Դավթին, իսկ մինչև նրա չափահաս դառնալը այնտեղ ապրելու իրավունքը՝ ինձ։ «Եթե Ռաֆիկը երբևէ փորձի նրանց դուրս անել, կտաս սա», — ասել էր տիկին Վարդանուշը՝ նրա ձեռքը դնելով կտակի նոտարական պատճենը։
Տիկին Արմենուհին մտավ իր բնակարանը և մի րոպե անց ծրարով վերադարձավ։ Ռաֆիկը թուղթը կարդաց դողացող ձեռքերով, հետո նստեց աստիճանին ու երկար նայեց մոր նկարին։ Նրա մայրը, որ նա տարիներով չէր այցելել, վերջին անգամ խոսում էր իր փոխարեն։ Հաջորդ օրը նոտարական գրասենյակում կտակը հաստատվեց․ նա ոչինչ չէր կարող անել։
Երեկոյան Ռաֆիկն ինքը եկավ մեր դուռը։ Ոչինչ չասելով՝ բանալիները դրեց սեղանին, հետո ավելն ու աղբահավաքը վերցրեց և աստիճանավանդակից հավաքեց ապակու բոլոր կտորները, մեկ առ մեկ։ Ներողություն խնդրեց։ Ես ասացի՝ ներում եմ, բայց երբեք չեմ մոռանա, թե ինչպես իմ երեխայի իրերը շպրտվեցին քարե աստիճանների վրա։ Դավիթը մինչև հիմա պնդում է, որ երկնքում տատիկ ունի, ու Ռաֆիկը ամեն տոնի նրան շոկոլադ է բերում։
Իսկ դուք կներե՞իք մարդուն, ով ձեր երեխայի իրերը շպրտել է աստիճանավանդակ։
