«Կորիր աչքիցս, դու երբեք իմ հարսնացուն չես եղել!» — Վահագնի գոռոցից Ծաղկաձորի փայտե սրահի լուսային շղթաները կարծես թրթռացին։
Մի ակնթարթ անց նրա ձեռքը ավլեց հարսի սեղանը․ շամպայնի բաժակները, գաթայի սկուտեղն ու ծաղկեփունջը թռան հատակին։ Ապակին ճայթեց, գաթան փշրվեց, իսկ իմ ձեռքերը դեռ ալյուրոտ էին․ նոր էի դուրս եկել խոհանոցից։
Երեք տարի ես Ծաղկաձորի այս փայտե հյուրատունը կառուցել էի սեփական ձեռքերով՝ փայտ էի կրում, հատակ էի փայլեցնում, միաժամանակ թխում էի ու ղեկավարում։ Վահագնն այդ ընթացքում սրճարաններում «մեծ բիզնես ծրագրեր» էր գծագրում։ Մենք ապրում էինք խոնավ երկսենյականոց բնակարանում, ու ես հավատում էի, թե միասին ապագա ենք կառուցում։ Հարսանիքի համար ինքս էի թխել գաթան, կարգավորել սեղանները, ստուգել լույսերը։ Վաղուց չէի քնել, բայց ժպտում էի, որովհետև այդ օրը մեր երազանքն էր։
Այդ օրը հիսուն ազգական էր եկել մեր հարսանիքին։ Եվ հանկարծ Վահագնի հայացքը ինձնից սահեց դեպի դուռը, որտեղ ներս էր մտնում Երևանից նոր եկած իմ փոքր քույրը՝ Մարիամը, թանկարժեք զգեստով։ Վահագնի դեմքը աղճատվեց արհամարհանքից։ Նա գոռաց, որ իմ քրոջ ընտանիքն է բերելու այն կապիտալը, որ այս տունը իրոք պետք է, իսկ ես ընդամենը խոհանոցի աշխատող եմ։
Աչքերս այրվեցին, բայց ներսումս ինչ-որ սառը հանգստություն նստեց։ Վահագնի մայրը՝ Գոհարը, ծաղկավոր զգեստով ներս մտավ, կանգնեց որդու կողքին ու մատը ցցեց իմ կողմը։ Ես գրպանից հանեցի հեռախոսս, որի վրա նարնջագույն ազդանշանն էր վառվում, ու բարձրացրի, որ բոլորը տեսնեն։
— Նայիր քո հեռախոսին, Վահագն։ Հենց հիմա։
Վահագնը քմծիծաղ տվեց, բայց հեռախոսը գրպանում թրթռաց։ Մայրը գունատվեց։
— Վահագն… վերցրու այդ զանգը, շուտ արա։
Վահագնն ու իր մայրը երբեք չէին կարդացել այն պայմանագիրը, որ ես կազմել էի նոտարի հետ։ Այնտեղ կար մի կետ․ եթե գործընկերներից մեկը հրապարակավ խզի համագործակցությունը կամ փորձի մյուսին վտարել հյուրատնից, վարձակալության ու շահագործման ամբողջ իրավունքն անցնում է մյուսին։
Վահագնը վերցրեց զանգը։ Նոտարը հայտարարեց․ «Պարոն Մկրտչյան, ձեր հրապարակային հայտարարությունը խախտում է պայմանագրի յոթերորդ կետը։ Հյուրատան բոլոր իրավունքներն այս պահից պատկանում են Անահիտ Գրիգորյանին։ Խնդրում ենք ազատել տարածքը»։ Նրա դեմքը մոխրագույն դարձավ, ձայնը կտրվեց։ Մայրը գոռաց, որ ես նրանց խաբել եմ, բայց հիսուն ազգականը լուռ նայում էր նրանց։
Մարիամը առաջ եկավ ու մաքուր ձայնով ասաց․ «Ես չգիտեի, Անահիտ։ Ես քո տեղը գրավելու չեմ եկել»։ Նա բռնեց ձեռքս։ Վահագնն ու Գոհարը հեռացան սրահից, ծաղկեփունջը թողնելով ապակու բեկորների վրա։ Հյուրերը չգնացին․ եղբայրս խորովածը հանեց, ու մենք այդ երեկոն դարձրինք մեր ընտանեկան ընթրիքը՝ առանց փեսայի։ Առաջին անգամ երեք տարում ես նստեցի իմ սեփական սեղանի մոտ։
Իսկ դուք կկարողանայի՞ք ներել փեսացուին, ով ձեզ հրապարակավ նվաստացրել է հարսանիքի օրը։
