«Աղքատ երեխաները խոհանոցում են ուտում!» — Լուսինեի ձայնից հյուրասենյակում բոլորը լռեցին։
Նույն վայրկյանին նա երկու ձեռքով խլեց Անիի ափսեն ու դատարկեց աղբամանի մեջ։ Աղջկաս ճաշը՝ իր ամենասիրած տոլման ու կարտոֆիլը, սահեց ներքև, իսկ իմ յոթ տարեկան աղջիկը՝ դեղին զգեստով, քարացավ ու լացը խեղդեց կոկորդում։
Այդ օրը Վանաձորում Անիի ծնունդն էինք նշում։ Ամուսինս՝ Արամը, չորս տարի առաջ մահացել էր, ու մենք ապրում էինք հաշվարկված ամիսներով․ ես՝ բուժքույրի երկու հերթափոխով, Անին՝ ինձնից մնացած հին շորերով։ Եկել էինք միայն այն պատճառով, որ Հակոբ պապիկը երեք անգամ զանգել էր ու աղաչել, որ ամբողջ ընտանիքով հավաքվենք։ Անին ամբողջ ճանապարհին ձեռքին բռնել էր իր նկարած բացիկը՝ պապիկին նվիրելու համար։ Սեղանին ես նրան իր ամենասիրած տոլման էի լցրել, որ գոնե մեկ անգամ լիքը ափսեով տոնի։
Լուսինեն՝ Արամի քույրը, ներս էր մտել փոթորկի պես՝ ոսկե ապարանջաններով, թանկարժեք պայուսակով, կրունկների թխկոցով։ Նա մեզ վաղուց վերաբերվում էր որպես ավելորդ կահույքի․ Արամը, ըստ նրա, ընտանիքի ամոթն էր, որովհետև դպրոցում ֆիզիկա էր դասավանդում, ոչ թե «լուրջ գործ» անում։
Ես նոր էի վեր թռել տեղից՝ ասելու, որ հենց հիմա գնում ենք։ Բայց խոհանոցի կողմից լսվեցին ծանր քայլեր։ Հակոբ պապիկը՝ յոթանասուներկու տարեկան, գորշ մազերով, շագանակագույն սվիտերով, ներս մտավ ու կանգ առավ ձեռքում պահած բանալիների հետ։ Դրանք Լուսինեի մեքենայի բանալիներն էին, որ նա թողել էր գինու բաժակի կողքին։
Նա երկար ոչինչ չասաց։ Հետո դանդաղ բարձրացրեց բանալիները, որ բոլորը տեսնեն, դրեց գրպանը ու հանգիստ ասաց․
— Այդ դեպքում տուն կգնաս ոտքով։
Լուսինեի դեմքը սպիտակեց, շուրթերը դողացին։
— Հայրիկ… դու խոստացար ոչ մեկին չասել։
Հակոբ պապիկը արժանապատիվ ձայնով ասաց․ «Այդ մեքենան իմ անունով է, Լուսինե։ Ինչպես Կենտրոնի բնակարանը, ինչպես քո սրահի վարձակալությունը, ինչպես քո քարտերի պարտքը։ Տասը տարի ես եմ քեզ պահել, որ դու մարդկանց հարգես, ոչ թե նվաստացնես»։
Լուսինեն աթոռի թիկունքը բռնեց ու շշնջաց․ «Դու խոստացել էիր չասել»։ «Խոստացել էի, եթե մարդ մնաս»,— պատասխանեց պապը։— «Երբ Արամը հիվանդացավ, դու նրան մերժեցիր մի չնչին վարկ։ Ես այդ մասին իմացա նրա մահից հետո՝ նրա տետրից։ Լռեցի, որ տեսնեմ՝ կփոխվե՞ս»։
Նա սեղանից վերցրեց մաքուր ափսե, լցրեց լավագույն կտորները ու Անիին նստեցրեց սեղանի գլխին՝ իր կողքին։ Լուսինեն դուրս եկավ առանց բանալիների ու առաջին անգամ կյանքում Վանաձորի ցուրտ փողոցներով գնաց ոտքով։ Մեկ շաբաթ անց Հակոբը նոտարի մոտ Կենտրոնի բնակարանը ձևակերպեց Անիի անունով, իսկ Լուսինեին թույլ տվեց մնալ այնտեղ միայն եթե ինքը վճարի իր հաշիվները և սովորի հարգել մեզ։ Այդ երեկո Անին կերավ իր ամբողջ ճաշը՝ առանց մի պատառ թողնելու։
Իսկ դուք կներե՞ք քրոջը, ով ձեր երեխային այսպես է նվաստացրել։
