«Դու գողացել ես իմ ոսկե շղթան, կորիր այստեղից!» — տիկին Գայանեի գոռոցից ոսկերչական խանութի ապակե ցուցափեղկերը թրթռացին։
Հաջորդ վայրկյանին նա թևի մի շարժումով ավլեց վաճառասեղանը․ թավշյա սկուտեղը, մատանիների տուփերն ու շղթաները թռան հատակին։ Ոսկե զարդերը զնգալով ցրվեցին սալիկների վրա, իսկ ինձ թվաց, թե սիրտս էլ նրանց հետ ընկավ։
Արդեն յոթ տարի ես աշխատում էի Երևանի Աբովյան փողոցի այս փոքր ոսկերչական խանութում։ Տիկին Գայանեն ինձ վստահել էր բանալիները, հաշվետվությունները, լավագույն հաճախորդներին։ Աշխատանքս սիրում էի․ ամեն առավոտ ես սրբում էի ցուցափեղկերը, դասավորում շղթաներն ու թեյ էի դնում հաճախորդների համար։ Այդ առավոտ խանութից անհետացել էր տասնհինգ գրամ կշռող ոսկե շղթան՝ ցուցափեղկի լավագույն զարդը։ Տեսախցիկներից մեկն արդեն երկու օր անսարք էր, ու Գայանեն որոշել էր՝ դա ես եմ արել։
Խանութից նոր էին դուրս սահել երկու հաճախորդ, ու դուռը մնացել էր կիսաբաց։ Փողոցի անցորդները կանգ էին առել ցուցափեղկի մոտ։ Յոթ տարվա իմ անունն ու հարգանքը փշրվում էին բոլորի աչքի առաջ։
Ինձ հետ խանութում աշխատում էր Տաթևը՝ քսանյոթամյա գործընկերուհիս։ Ես օգնել էի նրան աշխատանքի ընդունվելիս, հազար անգամ ծածկել էի նրա ուշացումները։ Այդ պահին նա կանգնել էր վաճառասեղանի ետևում՝ գունատ, ձեռքը գրպանին սեղմած, հայացքը հատակին։ Ես նկատեցի այդ ձեռքը, հիշեցի, թե ինչպես էր նա երեկ երկար մնացել խանութում միայնակ, ու հանկարծ ամեն ինչ հասկացա։
Ես չբղավեցի։ Ուղղեցի բլուզս, հանգիստ նայեցի տիրոջս աչքերին ու ասացի․
— Ես չեմ վերցրել։ Տաթև, դատարկիր գրպանդ։
Տաթևի շուրթերը դողացին։ Նա մի քայլ ետ գնաց ու շշնջաց․
— Ոչ… խնդրում եմ, մի նայեք իմ գրպանին։
Տաթևը լաց եղավ։ Դողացող ձեռքով գրպանից հանեց թաշկինակով փաթաթված շղթան ու դրեց վաճառասեղանին։ Գայանեն քարացավ, ձայնը կտրվեց։
Տաթևը հեկեկոցի միջից պատմեց, որ մայրը հիվանդանոցում է, վիրահատությունը արժե մեկ միլիոն երկու հարյուր հազար դրամ, իսկ ինքը չունի նույնիսկ կեսը։ Նա որոշել էր շղթան գրավ դնել ու առաջին աշխատավարձով հետ գնել, մինչև Գայանեն չնկատի։ Սակայն երկու օր առաջ տեսախցիկն անսարք էր դարձել, ու ամեն ինչ շատ ավելի արագ փլվել էր։
Գայանեն երկար լռեց, հետո դանդաղ կռացավ, հավաքեց հատակի զարդերը ու շրջվեց դեպի ինձ․ «Յոթ տարի ես քեզ վստահել եմ, իսկ այսօր քեզ նվաստացրի ամբողջ փողոցի առաջ։ Ներիր ինձ, Արմինե»։ Տաթևին ոստիկանություն չհանձնեցին, բայց նա այդ օրը թողեց աշխատանքը։ Գայանեն նրան պարտք տվեց վիրահատության կեսը, իսկ ինձ վերադարձրեց ոչ միայն վստահությունը, այլև ավագ վաճառողի պաշտոնը։ Ես պատասխանեցի, որ ներում եմ, բայց կուզեի, որ նա նախ հարցներ։ Մենք միասին վերանորոգեցինք տեսախցիկը, բայց առաջին անգամ հասկացա՝ ամենաթանկ զարդը ձեր անունն է։
Իսկ դուք կներե՞իք տիրոջը, ով ձեզ բոլորի առաջ գող է անվանել։
