„Wynoś się z kliniki mojego syna, złodziejko!” – krzyknęła moja teściowa Helena i jednym ruchem zmiotła z lady w poczekalni segregatory, karty pacjentów i kubek z długopisami. Papiery rozsypały się po mokrym linoleum, a słuchawka telefonu zawisła na kablu.
Jestem Kasia, lekarka weterynarii. Razem z mężem Markiem przez osiem lat prowadziliśmy małą klinikę dla zwierząt na obrzeżach Łodzi. Pół roku temu Marek zmarł na serce, w wieku czterdziestu dwóch lat. Od pogrzebu teściowa powtarzała wszystkim, że to ja go zamęczyłam pracą i że teraz chcę przejąć jego pieniądze. Tego wieczoru wpadła do kliniki w fioletowym płaszczu przeciwdeszczowym, a za nią wszedł jej młodszy syn Kuba, cały mokry od deszczu. Helena zażądała kluczy i kazała mi się wynosić. Ja od tygodnia siedziałam nad rachunkami kliniki i miałam w szufladzie teczkę, której nie chciałam nikomu pokazywać. Wyjęłam z niej plik recept, położyłam je na ladzie i powiedziałam cicho: „Te recepty podpisał lekarz bez uprawnień, mamo.”
Helena zamarła z ręką w powietrzu. Kuba spojrzał na recepty, potem na matkę i zapytał łamiącym się głosem:
– Mamo… o czym ona mówi?!
Helena próbowała zgarnąć recepty z lady, ale Kuba był szybszy. Przytrzymał je dłonią i zaczął czytać. Na każdej było to samo nazwisko lekarza, ten sam podpis i ta sama pieczątka. W poczekalni słychać było tylko deszcz bębniący o parapet i cichy sygnał wiszącej słuchawki.
Muszę wrócić o kilka miesięcy. Po śmierci Marka zostałam z kliniką, kredytem na rentgen i dwiema technikami, którym trzeba było płacić pensje. Marek zawsze sam zajmował się papierami. Mówił, że ja mam leczyć, a on będzie liczył. Kiedy księgowa poprosiła mnie o zestawienie zakupów za ostatnie trzy lata, zaczęłam przeglądać faktury i zobaczyłam coś dziwnego. Co miesiąc klinika płaciła hurtowni ponad dziesięć tysięcy złotych za lek, którego nigdy nie używaliśmy.
Zadzwoniłam do hurtowni. Kierowniczka była bardzo uprzejma. Powiedziała, że zamówienia przychodziły zawsze na stałe zlecenie, z receptami podpisanymi przez doktora Wiesława Kaczmarka, a odbierała je osobiście starsza pani, matka właściciela. Doktor Kaczmarek był kiedyś wspólnikiem teścia. Sprawdziłam w rejestrze izby lekarsko-weterynaryjnej. Prawo wykonywania zawodu stracił cztery lata temu.
Z faktur wynikało, że leki nigdy nie trafiały do kliniki. Helena odbierała paczki i odsprzedawała je dalej, a pieniądze szły na konto, którego Marek nie znał. Kiedy w zeszłym tygodniu poprosiłam bank o historię przelewów, zobaczyłam, że część sumy wracała co miesiąc na rachunek założony na panieńskie nazwisko teściowej. Przez trzy lata z kliniki jej syna zniknęło ponad czterysta tysięcy złotych.
– On wiedział? – zapytał cicho Kuba. – Marek wiedział?
Wyjęłam z teczki ostatnią kartkę. Był to list, który znalazłam w biurku męża, napisany dwa tygodnie przed jego śmiercią. Marek pisał, że zauważył braki, że podejrzewa matkę i że nie wie, jak mi o tym powiedzieć. Prosił, żebym mu wybaczyła, że tak długo milczał. Nigdy go nie wysłał.
Helena usiadła na plastikowym krześle w poczekalni, tam, gdzie zwykle siedzą właściciele chorych psów. Pierwszy raz od lat nie miała nic do powiedzenia. Kuba ukląkł i zaczął razem ze mną zbierać z podłogi mokre karty pacjentów. Potem podniósł słuchawkę i odłożył ją na miejsce.
Sprawą zajmuje się teraz prokuratura. Kuba sam zawiózł matkę na przesłuchanie i sam pomógł mi spłacić najpilniejsze długi kliniki. Klinika nadal działa, a nad ladą wisi zdjęcie Marka z pierwszym psem, którego razem wyleczyliśmy.
A Wy? Czy potrafilibyście wybaczyć komuś z rodziny, kto latami okradał własne dziecko?
