Wigilijny stół uginał się od tradycyjnych potraw, a w tle błyszczała choinka. Gdy Marcin uniósł ciężką, kryształową wazę z kompotem z suszu, sądziłam, że chce dołożyć gościom. Zamiast tego stanął bezpośrednio przede mną, zacisnął szczęki i jednym ruchem odwrócił naczynie nad moją głową.
Słodko-kwaśny płyn uderzył mnie jak lodowata fala. Gęsty, ciemny sok zalał mi twarz, zlepiał rzęsy, wniknął w gruby splot kremowego swetra i kapał z podbródka na kolana. Zanim zdążyłam złapać tętno, Marcin zamachnął się i kopnął moją sfatygowaną torbę podróżną. Skrzynka z prezentami zatrzeszczała, a torba uderzyła o kaloryfer z głośnym trzaskiem.
– Pasożyt! Nic do tego domu nie wniosłaś! – wrzasnął Marcin, a jego twarz poczerwieniała ze złości. Rozłożył ręce, szukając aprobaty u rodziny. – Sześć lat małżeństwa i tylko jesteś darmozjadem! Matce nawet porządnego prezentu nie kupiłaś!
W fotelu obok jego matka, Elżbieta, poprawiła elegancki szal. Jej usta ułożyły się w satysfakcjonujący uśmiech. Nikt nie zareagował. Wszyscy milczeli, unikając mojego wzroku.
Nie krzyknęłam. Powolnym ruchem zdjęłam klejącą się strugę soku z czoła. Wsunęłam dłoń do kieszeni mokrego swetra i wyciągnęłam mały, lśniący przedmiot z przywieszką z lombardu. Położyłam go na stole,
Kiedy nasza córeczka Zosia zmarła czternaście miesięcy temu, mój świat runął. Rodzina Marcina szybko machnęła na to ręką, każąc mi „przejść nad tym do porządku dziennego”. Ale Zosi zapomnieć się nie dało.
Przed jej narodzinami dostaliśmy od mojego dziadka małą, srebrną grzechotkę. Po pogrzebie schowałam ją do aksamitnego woreczka razem z funduszem powierniczym, na który zbieraliśmy pieniądze z myślą o oddziale dziecięcym. Marcin był dysponentem konta. Twierdził, że wszystko jest bezpieczne w banku.
Tydzień temu poszłam sprawdzić stan salda. Zamiast kilkunastu tysięcy złotych na koncie zostało kilkadziesiąt groszy. Okazało się, że Marcin wypłacił oszczędności do ostatniego grosza, a pamiątkową grzechotkę zastawił w lombardzie na Wildze, żeby mieć pieniądze na hazard.
Kiedy podniosłam wzrok ze stołu i spojrzałam mu w oczy, jego pewność siebie prysła. Zbladł, a w pokoju zapadła grobowa cisza. Wstałam, otrzepałam sweter z resztek kompotu i wyszłam w zimową noc, zostawiając go z dowodem jego własnej hańby.
