«Դուրս կորիր իմ փռից, դու անպետք տզրուկ!» — քեռի Գևորգի գոռոցից փռի հետնամասում կախված թիթեղները զնգացին։
Նույն վայրկյանին նա երկու ձեռքով թարմ բուլկիներով լի սկուտեղը թռցրեց վաճառասեղանից։ Տաք բուլկիները գլորվեցին ոտքերիս տակ, իսկ ալյուրի սպիտակ ամպը նստեց գոգնոցիս ու մազերիս։
Գյումրիի այս փուռը հայրս՝ Վարդանը, քեռուս հետ միասին էր բացել դեռ իննսունականներին։ Երբ հորս սիրտը կանգ առավ, ես թողեցի Երևանի աշխատանքս ու եկա փուռ։ Երկու տարի շարունակ քեռի Գևորգը ինձ նայում էր որպես օտարի․ մատյանները թաքցնում էր, հորս բաժինը կոչում էր «մեր ընտանեկան բարությունը»։ Այդ օրը եկել էի միայն հաշիվները տեսնելու, ու նա պայթեց։
Ամբողջ առավոտ նա շուրջս պտտվում էր՝ հաճախորդներին ժպտալով, իսկ ինձ տեսնելիս ատամները սեղմելով։ Ես զգում էի, որ նա ինչ-որ բան թաքցնում է։ Պատի վրա դեռ կախված էր հորս ձեռագրով հացի գների թուղթը, ու ես չէի կարող թույլ տալ, որ այս փուռը կորչի մեր ընտանիքից։
Նրա որդին՝ Արմենը, քարացել էր դռան շեմին ու ոչ մի բառ չէր ասում։ Նա ինձ նայեց այնպես, ինչպես երկու շաբաթ առաջ գիշերը, երբ գաղտնի զանգել էր ինձ Երևան, ու խնդրել էր միայն պատրաստ լինել։
Ես չլացեցի ու չբղավեցի։ Ուղղեցի գոգնոցս, պայուսակից հանեցի հեռախոսս, դրեցի ալյուրոտ վաճառասեղանին ու հանգիստ ասացի․
— Լսիր, հենց հիմա բանկից են զանգում։
Քեռի Գևորգը քմծիծաղ տվեց, բայց ձեռքը կանգ առավ օդում։ Հեռախոսի էկրանին վառվեց մի անուն, որ նա շատ լավ գիտեր։ Ես սեղմեցի բարձրախոսի կոճակը, ու փռի լռության մեջ հնչեց առաջին զանգը։
Արմենը մի քայլ առաջ եկավ ու ցածր, բայց անսպասելի հաստատ ասաց․
— Հայրիկ, խնդրում եմ, պարզապես լռիր ու լսիր։
Քեռի Գևորգի դեմքը մի ակնթարթում ալյուրի գույն ստացավ։ Բարձրախոսից հնչեց Գյումրու մասնաճյուղի մասնագետի հանգիստ ձայնը․ «Պարոն Սարգսյան, հաստատում եմ․ ձեր պարտքի պահանջի իրավունքը՝ փռի շենքի գրավի հետ միասին, երեկ անցել է Սեդա Սարգսյանին»։
Պարզվեց՝ երկու տարի առաջ քեռի Գևորգը փռի շենքը գրավ էր դրել՝ Արմենի ձախողված ռեստորանի պարտքերը փակելու համար, ու ոչ ոքի չէր ասել։ Վճարումները կանգ էին առել, բանկը աճուրդ էր նախապատրաստում։ Արմենն այլևս չէր դիմանում ու ամեն ինչ պատմել էր ինձ։ Ես վաճառեցի Երևանի փոքրիկ բնակարանս, գնեցի երեսունութ միլիոն դրամի պարտքը ու լռեցի՝ սպասելով, որ քեռիս ինքը ճշմարտությունն ասի։ Նա փոխարենը ինձ դուրս էր անում։
Քեռի Գևորգը նստեց ալյուրի պարկի վրա ու երկար լուռ մնաց։ Ես հաղթանակի զգացում չունեի։ Ասացի․ «Քեռի, ես քեզ դուրս չեմ անի։ Բայց փուռն այսուհետ հորս ու քո փուռն է, ոչ թե միայն քոնը»։ Նոտարի մոտ հորս բաժինը ձևակերպեցինք իմ անունով, իսկ պարտքը՝ հանգիստ ժամանակացույցով։ Այդ երեկո քեռիս ինքը հավաքեց հատակի բուլկիները, իսկ վերջում երկու տարում առաջին անգամ ինձ թեյ լցրեց։
Իսկ դուք կներե՞ք մարդուն, ով ձեզ դուրս էր անում սեփական հոր փռից։
