Miesiąc po pogrzebie Wiktora rodzina zebrała się w ciasnym M3 w Radomiu. Jego brat Mariusz, głośny i pewny siebie, zaczął krzyczeć, że ojcowizna pod miastem należy się tylko jemu. Kiedy wdowa Tamara odmówiła podpisania zrzeczenia, Mariusz wściekły zrzucił ramkę ze zdjęciem i szklanki ze stołu, wrzeszcząc na całe gardło, że mieszkanie i działka są jego własnością. Tamara zalała się łzami, ale otworzyła torebkę, wyciągnęła stary dyktafon i rzuciła go na stół z trzaskiem.
– On wszystko mi zostawił, zanim odebrał mu mowę! – krzyknęła łamiącym się głosem. Klaudia, żona Mariusza, zbladła i wrzasnęła przerażona: – Co tam jest nagrane?!
Z głośnika popłynął słaby, charczący głos Wiktora. Wyznał na nim, jak Mariusz potajemnie sfałszował podpis ojca i sprzedał ziemię piętnaście lat temu, a Wiktor odkupił działkę za własne oszczędności, by ratować honor rodziny. Wiktor kazał bratu przeprosić matkę nad grobem. W pokoju zapadła lodowata cisza. Mariusz poczerwieniał, rzucił na stół plik banknotów na zwrot kosztów stypy i bez słowa wybiegł z mieszkania, trzaskając drzwiami. Czy Tamara słusznie upokorzyła go przed całą rodziną?


