„Nie wejdziesz do niego! To teraz mój dom!” – wrzasnęła Beata, stając w drzwiach sypialni mojego taty, i cisnęła mi pod nogi bukiet białych chryzantem. Płatki rozsypały się po dywaniku w przedpokoju, a ciocia Halina, która właśnie wyszła z kuchni, zastygła z ręką na klamce.
Tata jest ciężko chory. Od pół roku nie mogłam go zobaczyć, bo Beata, jego druga żona, za każdym razem mówiła, że śpi, że ma zły dzień, że lekarz zabronił odwiedzin. Telefon taty „zgubił się”, listy nie dochodziły, a sąsiadka szeptała, że w domu coś jest nie tak. Przyjechałam z Krakowa pociągiem, stałam godzinę pod drzwiami, a w szarym płaszczu drżały mi ręce. Dom pod Nowym Sączem tata zbudował jeszcze z moją mamą, a Beata mieszka w nim od czterech lat.
Powiedziałam przez łzy:
„Beata, proszę, chcę tylko zobaczyć tatę.”
Wtedy ciocia Halina wyciągnęła z kieszeni telefon, spojrzała na mnie ze łzami w oczach i powiedziała cicho, ale tak, że Beata usłyszała każde słowo:
– Zosiu, posłuchaj, co tata nagrał dla ciebie.
Przez chwilę w przedpokoju było cicho. Ciocia Halina stała z telefonem w dłoni, Beata z zaciśniętymi ustami trzymała się framugi, a ja patrzyłam na białe płatki rozsypane po dywaniku i nie mogłam się ruszyć. Z uchylonych drzwi sypialni dochodził tylko słaby oddech, a w moich uszach waliło serce.
Od pół roku dzwoniłam do domu co tydzień. Beata odbierała i mówiła, że tata śpi, że ma zły dzień, że lekarz zakazał odwiedzin. Pisałam listy, ale odpowiedzi nie przychodziły. Ciocia Halina przyjechała do domu na kilka tygodni, żeby pomóc przy tacie, i to ona pierwsza powiedziała mi przez telefon, że tata pyta o mnie co wieczór. Pamiętam każdy kąt tego domu, zapach wosku na podłodze i stary zegar w przedpokoju, który mama nakręcała w każdą niedzielę. Kiedy stanęłam pod drzwiami, ten zegar tykał tak samo jak dawniej, tylko ja byłam już inna.
Chryzantemy kupiłam w kwiaciarni przy dworcu w Krakowie, zanim wsiadłam do pociągu. Miały być dla taty, na dobry początek, żeby wiedział, że przyjechałam. Beata nigdy mnie nie lubiła. Od ślubu z tatą mówiła do mnie „panno Zosiu” i nigdy nie pytała, jak mi idzie w pracy.
Kiedy ciocia Halina nacisnęła przycisk, z telefonu rozległ się słaby, ale wyraźny głos taty: „Zosiu, córeczko, jeśli to słyszysz, to znaczy, że Beata znów cię nie wpuściła. Nie gniewaj się na mnie, nie miałem siły się przeciwstawić. Dom jest twój, zapisałem go tobie przy notariuszu w zeszłym roku, a ona o tym nie wie. Przyjedź i usiądź przy mnie, bo tęsknię”.
Beata nie powiedziała ani słowa. Odsunęła się od drzwi, jakby ktoś odciął jej prąd, i oparła się plecami o ścianę. Ja przebiegłam obok niej i uklęknęłam przy łóżku. Tata uśmiechnął się przez łzy i mocno ścisnął moją dłoń. W pokoju pachniało lekarstwami i jego ulubioną herbatą z miodem. Pachniał tak samo jak dawniej, mydłem i drewnem z warsztatu, i ta chwila trwała może minutę, ale zapamiętałam ją na całe życie.
Beata wyprowadziła się po tygodniu, bo dom i tak nigdy nie był jej. Tata żył jeszcze rok, a ja co wieczór siadałam przy nim z herbatą i opowiadałam mu o Krakowie, o pracy i o tym, jak bardzo za nim tęskniłam. Ciocia Halina została ze mną w tym domu i to ona pilnowała, żebym jadła i odpoczywała. Tamtego wieczoru trzymała mnie za rękę, a ja nie mogłam przestać drżeć.
Do dziś chronię to nagranie jak największy skarb. W dniu jego urodzin odtwarzam je w ciszy, zapalam świeczkę pod jego zdjęciem i słucham, jak mówi do mnie po imieniu. Razem z ciocią kupiłyśmy nowe chryzantemy na jego grób, białe, takie same jak te, które Beata rzuciła na dywan w przedpokoju.
Czy Wy zdołałybyście wybaczyć kobiecie, która tak zrobiła?
