Mój mąż wyrzucił moją walizkę na schody przed domem na oczach całej ulicy i powiedział, że jego nowa kobieta wprowadza się dzisiaj wieczorem. Jego matka patrzyła z okna i się uśmiechała. Wtedy wyciągnęłam pęczek kluczy na czerwonej wstążce…
Po dwunastu latach małżeństwa Marcin wraca do domu i bez słowa wyrzuca walizkę Magdy z werandy: „Wynoś się, Wika wprowadza się już dzisiaj!”. Magda stoi na żwirze, ze łzami w oczach, i powoli wyciąga pęczek starych kluczy przewiązanych wyblakłą, czerwoną wstążką. Halina, matka Marcina, z krzykiem wybiega z drzwi: „Czyje to są klucze?!”.
Klucze należały do dziadka Magdy, który własnoręcznie wybudował ten dom. Kiedy interesy Marcina osiem lat temu legły w gruzach i groziła mu komornicza licytacja, Magda spłaciła cały dług ze spadku po dziadku. Za radą doświadczonego prawnika dom został natychmiast przepisany na jej panieńskie nazwisko. Marcin podpisał wtedy dokumenty bez czytania, pewny swojej nieomylności. Klucze, które trzymała w ręku, pasowały do masywnej kłódki na bramie i drzwi do piwnicy, które Magda wymieniła tego samego ranka. Wybiła północ, a na schodach w deszczu stała już walizka Marcina. Czy słusznie trzymała to w tajemnicy do samego końca?


